Wikia

Defensieweb wiki

Vrede van Versailles (1919)

Overleg0
2.880 pagina's
op deze wiki
Door het Duitse Rijk afgestane gebieden
1. Noord-Sleeswijk: aan Denemarken
2. Posen en West-Pruisen (grotendeels): aan Polen
3. Vrije Stad Danzig
4. Memelland: aan Litouwen
5. Oost-Opper-Silezië: aan Polen
6. Hultschiner landje: aan Tsjecho-Slowakije
7. Elzas-Lotharingen: aan Frankrijk
8. Eupen en Malmedy: aan België
Sgt.FrisoToegevoegd door Sgt.Friso

De Vrede van Versailles was het belangrijkste verdrag dat een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog. Het werd gesloten tussen Duitsland en de verschillende geallieerde en geassocieerde mogendheden in de oorlog en was één van de vijf vredesverdragen, die tot stand kwamen door de vredesconferentie in Parijs. Het verdrag werd getekend op 28 juni 1919 (precies vijf jaar na de moord op Frans Ferdinand, de directe aanleiding voor het uitbreken van de oorlog) in het kasteel van Versailles. Ondertekenaars waren van geallieerde kant onder meer de Franse eerste minister Georges Clemenceau, zijn Britse collega David Lloyd George en de Amerikaanse president Woodrow Wilson (Wilson had erop aangedrongen dat de geallieerde regeringsleiders persoonlijk aan de onderhandelingen deelnamen). De Duitse ondertekenaars waren de ministers Hermann Müller en Johannes Bell. De Duitsers hadden niet aan de onderhandelingen mogen deelnemen en kregen de bijzonder zware voorwaarden voorgelegd zonder dat ze er nog veel aan konden veranderen. Daardoor werd het "dictaat van Versailles" in Duitsland als een zware vernedering beschouwd.

De bekende Britse econoom John Maynard Keynes die als topambtenaar de vredesbesprekingen had bijgewoond, waarschuwde indertijd in een boek (The Economic Consequences of the Peace, 1919) voor de zijns inziens desastreuze gevolgen van dit vredesverdrag.

Bij het tekenen van het verdrag werd ook de Volkenbond opgericht

Inhoud van het verdragBewerken

Het verdrag, waarvan het handvest van de Volkenbond een integraal deel vormde, telde 440 artikelen. Het was het eerste grote verdrag waarvan de officiële tekst zowel in het Engels als in het Frans was opgesteld (tot dan waren de meeste internationale overeenkomsten in het Frans). In 1919 werd het verdrag officieel van kracht.

Nieuwe grenzenBewerken

Duitsland moest onmiddellijk een aantal gebieden afstaan:

Danzig kreeg een speciaal statuut onder gezag van de Volkenbond: de Vrije Stad Danzig

Van nog een aantal Duitse gebieden werd de bestemming bepaald door volksraadplegingen:

  • Het Saargebied (het huidige Saarland) kwam onder bestuur van de Volkenbond en de mijnen aldaar werden Frans, voor een periode van 15 jaar. Dit als vergoeding voor de Noord-Franse mijnen die gedurende de oorlog vernield waren. Nadien zou er een volksstemming moeten worden gehouden (in 1935 zou het gebied naar Duitsland terugkeren).
  • De Duitse gebieden ten oosten van de Rijn zouden voorlopig nog door de geallieerden bezet blijven in drie zones, die zouden worden ontruimd na respectievelijk 5, 10 en 15 jaar.
  • Duitsland deed afstand van al zijn koloniën.
  • Duitsland erkende de soevereiniteit van Neutraal Moresnet, dat hierdoor bij België gevoegd werd.

OntwapeningBewerken

Sjabloon:Zie ook Duitsland mocht alleen nog een beroepsleger hebben, met maximaal 100.000 militairen. De generale staf van het leger moest verdwijnen. Bepaalde wapens, zoals tanks, werden verboden. De marine mocht geen onderzeeboten hebben en geen schepen groter dan 10.000 ton, waarbij een uitzondering werd gemaakt voor enkele pre-Dreadnought type pantserschepen. Een luchtmacht werd helemaal verboden. Het verdrag maakte zelfs expliciet melding van een door Duitsland uit te voeren uitlevering van vliegtuigen van het type Fokker D.VII, die zich in het laatste oorlogsjaar veruit superieur hadden getoond tegenover modellen van geallieerde kant.

In grensgebieden en langs de kust mochten geen versterkingen gebouwd worden. Het Rijnland, een gebied tussen de grens en vijftig kilometer ten oosten van de Rijn werd gedemilitariseerd: er mochten geen Duitse troepen aanwezig zijn. Ten slotte moesten oorlogsmisdadigers worden uitgeleverd. (Deze bepaling werd nooit uitgevoerd).

Duitse herstelbetalingenBewerken

Duitsland erkende gedwongen dat het verantwoordelijk was voor de geleden oorlogsschade en moest die vergoeden aan Jens. In afwachting van een definitieve schaderegeling moest het al herstelbetalingen doen in natura: alle grote koopvaardijschepen, een vijfde van de vissersvloot, grote hoeveelheden steenkool, locomotieven, machines, enzovoort, aan de zwaarst getroffen landen, waaronder België.

Ten slotte kreeg Duitsland nog allerlei andere beperkingen, zoals internationale controle op de luchtvaart en de scheepvaart op de grote rivieren.

De gevolgen van het verdragBewerken

De vernedering van Duitsland kon niet beletten dat in Frankrijk grote teleurstelling heerste over de vrede van Versailles. De Franse regering had Duitsland zoveel mogelijk willen verzwakken, bijvoorbeeld door het op te delen, maar president Wilson vond dat strijdig met het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en de Britten wilden Frankrijk niet te sterk maken ten opzichte van Duitsland.

Het Amerikaanse Congres zou uiteindelijk het verdrag van Versailles verwerpen, hoewel Wilson er een zwaar stempel op gezet had. De Verenigde Staten sloten later een afzonderlijk vredesverdrag met Duitsland en traden niet toe tot de Volkenbond.

De economische gevolgen voor Duitsland waren zwaar. Het totale bedrag van de Duitse herstelbetalingen zou in 1920 op de conferentie van Boulogne worden vastgelegd op het fabelachtige bedrag 269 miljard goudmark, te betalen in 42 jaar. De Duitsers konden dit niet betalen en stribbelden op allerlei manieren tegen. Als reactie bezetten Frankrijk en België in 1923 het Ruhrgebied. De herstelbetalingen werden voor het eerst herschikt door het plan Dawes in 1924. In 1930 volgde het plan Young, waardoor Duitsland nog maar 34,5 miljard goudmark moest betalen in 59 jaar. Het uitbreken van de economische crisis dwarsboomde al deze voornemens en op de conferentie van Lausanne in 1932 werd definitief een punt gezet achter de herstelbetalingen. De Bondsrepubliek Duitsland hervatte in 1950 de herstelbetalingen. In 1989, vlak vóór de Val van de Berlijnse Muur waren de aflossingen voldaan.

De afkeer tegen het Diktat in Duitsland was zo groot dat de nationaalsocialisten er hun voordeel uit haalden. Democratische politici in Duitsland die het verdrag hadden goedgekeurd werden als verraders bestempeld. De militaire bepalingen van het verdrag werden door het Duitse leger in de jaren twintig al gedeeltelijk omzeild. Door het verdrag van Locarno van 1925 was er al voortijdig een einde gekomen aan de geallieerde bezetting in Duitsland. Toen Adolf Hitler in 1933 aan de macht was gekomen, was het verdrag ten dode opgeschreven. Het feit dat de andere grote mogendheden niet warencccccccc begonnen te ontwapenen, zoals ze eerder beloofd hadden, was voor Hitler een aanleiding om zich van het "juk van Versailles" te ontdoen.

Externe linkBewerken

bronBewerken

  • wikipedia

Rond het netwerk van Wikia

Willekeurige wiki